Ron Wessels Blog

De kleine Hippias

Pelato — Thu, 24 Nov 2011 17:08:04 +0000

Socrates’ vragen zijn onnavolgbaar. Konden wij nu nog maar zo elkaar bevragen. Of Achilles nu liegt en slecht is of Odysseus, het gaat om Hippias. De pocher en sofist heeft het gedaan.

“… wie mag toch wel de beste zijn, de vrijwillige of de onvrijwillige delinquent?” Ik moet echt meteen denken aan Pechtold. Ik kan er niets aan doen.

Maar ja,

Socrates: “Welke ogen zou je het liefst hebben voor uw hele leven: ogen waarmee je expres, of ogen waarmee je zonder het te willen slecht en verkeerd ziet?”

Hippias: “De eerste.”

Pechtold zal bovenstaande gewiekst beamen. Maar of P. beter is dan een wilderiaan zal Socrates in ieder geval nooit aantonen. Heerlijk, toch!

Rituelen

Pelato — Tue, 25 Oct 2011 13:57:03 +0000

In 1963 ben ik 8 jaar. De Noordzee is bevroren. De Elfstedentocht is legendarisch. Kennedy bezoekt Berlijn, Martin Luther King spreekt over zijn droom en 22 november wordt diezelfde Kennedy vermoord. Philips introduceert het cassettebandje.

Nooteboom schetst een Intermezzo in zijn Rituelen (1980) en schrijft “Herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil. En dat is wat hij zich herinnerde, als hij zich iets herinnerde, de koersen, …”

Software versus logica

Pelato — Tue, 25 Oct 2011 13:45:36 +0000

Opeens realiseerde ik het mij. Logica toont zich. Ik lees op 10 september 2011 rond 11.00 uur in Wittgenstein van Frederik Hermans (1990) dat Wittgenstein zegt dat logica, ethica en esthetica gebieden zijn ‘waarover niets dat werkelijk betekenis heeft kan worden gezegd’ (:17). En dat is met software in principe ook het geval. Overigens is dat met een hamer ook het geval. Je kan wel zeggen dat een hamer goede kwaliteit heeft en lekker in de hand ligt. Maar verder niet. Overigens zegt Descartes in in 1637 ook al wel zoiets. Alleen formuleert hij het iets scherper. In discours 17 “… (dient de logica) om aan anderen uit te leggen wat men weet of zelfs, zoals inde Lullische kunst, zonder verstand te praten over datgene wat men niet weet …” (Over de methode Boom :56)

Ik heb altijd een vermoeden gehad dat logica en software op een of andere manier met elkaar te maken hebben. Het is duidelijk dat software gebruik maakt van logische vormen c.q. formules. Denk hier alleen al aan de boolean operatoren en digitale logica. Er zijn veel overeenkomsten. Maar dat Wittgenstein duidelijk in zijn Tractatus (1921) inziet dat logica zich alleen maar toont en dat voor mij, na dit in Hermans boek gelezen te hebben, software zich ook eigenlijk alleen maar toont, was een prettige gewaarwording. Goede software toont.

Ik begon de `Tractatus` te lezen eind jaren 80 vorige eeuw. Het is fijn een boek te hebben dat steeds weer nieuwe inzichten verschaft.

Norwegian Wood

Pelato — Mon, 25 Apr 2011 08:41:05 +0000

Murakami heb ik ontdekt met Kafka aan het strand. `Die verwandlung` war komplett.

Mijn Norwegian Wood (1987 hierna: NW) verwijst naar een nummer dat ik vergeten was en de Beatles doken weer op in mijn herinneringen. “Memory is a funny thing“, schrijft Murakami (:2). Je hebt het geheugen niet onder controle. De hoofdpersoon Toru is bang dat hij de belangrijkste zaken van zijn leven zal vergeten (:10). Daarom schrijft Murakami dit boek. Hij wil de belangrijkste dingen van zijn leven niet vergeten.

Bij mij vervagen herinneringen ook. De achtergrond, de scene , het landschap blijft overeind. Net als bij Toru. Als je de persoon in die scene probeert te ontdekken, kost dat moeite. Heel langzaam doemt er uit een krocht een vaag profiel op waar je met gespannen blik naar moet staren om het te herkennen.

Vorm of inhoud

Pelato — Fri, 15 Apr 2011 16:45:26 +0000

In dit anathema begeef ik mij, omdat het kan en ter leering ende vermaeck, op glad ijs. Ik ga het hier hebben over een belangrijk aspect bij het realiseren van een site. Moet ‘ie mooi zijn of mag het ook ietsje minder mooi zijn, maar moet de site functioneel zijn en/of ga je voor de inhoud? Vanwege de probleemstelling splits ik de content van een site in vormgeving en inhoud.
Toegegeven, een echt lelijke site is waarschijnlijk nooit goed. Een inhoudsloze site is nog minder goed. GeenStijl doet qua vormgeving echter haar naam, volgens mij, eer aan en is inhoudelijk sterk. Deze site genereert veel bezoekers. Ergo, waardeloze vorm maar goede inhoud kan. Hyves doet daar nog een schepje bovenop en levert inhoudsloze pagina’s en de vormgeving is in de meeste gevallen verschrikkelijk te noemen. Gelukkig figureren op Hyves over het algemeen alleen kinderen. Mij zie je daar niet, maar slechte content gecombineerd met slechte vormgeving kan dus ook. Alleen slechte vormgeving kan ook. Daar doen we niet moeilijk over.
Banken hebben functionele sites. Zie ING en RABO. Efficiënt en zonder omwegen weet je wat je met een banksite kunt doen.

Hebben vormgevers een belangrijke rol bij het realiseren van een site of moet de inhoud belangrijk zijn? En, als je niets van vormgeven af weet, moet je dan maar niet aan een site beginnen.

Ter vergelijking een kleine, vileine zijsprong. Als je een slecht cijfer voor Nederlands hebt, moet je dan maar niet aan schrijven beginnen. Willem Frederik Hermans zou waarschijnlijk ja zeggen en Jan Cremer waarschijnlijk nee.
Koch en Kluun schrijven om makkelijk te leven. Zij zullen elk schrijven om het even altijd willen bevorderen. Het werk van slechte schrijvers doet minder slechte schrijvers beter lijken. Het gaat tenslotte ook nog es om klanten, zou Kluun zeggen. Juvenalis bijt hier op z’n tanden. Dus K&K zouden ook ja zeggen. Doe maar gek. Dat kan altijd. Het levert ook nog es veel roem en geld op. Hun volgers interpreteren en profileren lekker mee. Wát nou, vorm of inhoud?

De vraag of je veel aandacht moet besteden aan het uiterlijk van een site is relevant. Mijn klanten maken zich er erg druk over. Software om sites te bouwen is alom te verkrijgen op het internet. Iedereen kan wel iets in elkaar fröbelen. Het is ook heel eenvoudig een site te beheren. Ik doel dan vooral op de gemakkelijk te verkrijgen cms-sen als Joomla!, WordPress, Drupal en Typo. Het vormgeven van een site is niet moeilijk meer.
Er zijn intussen veel particuliere sites en er zijn zeer veel mensen die geld willen verdienen met zakelijke sites. De virtuele winkel doet zelfs veel mensen hoop geven op een breder inkomen. Het internet lijkt op het heelal. Het blijft maar uitdijen met meer en meer sites.

Een belangrijk argument uit de webdesigners wereld om toch maar niet op het goedkope aanbod van bovenstaande cms-sen in te gaan, is dat sites op elkaar gaan lijken. Moet je niet willen, zeggen webdesigners. Vorm is erg belangrijk. Als een klant op een lelijke site komt, haakt die af. Je moet echt aan design werken. Het kost een beetje, maar dat moet je ervoor over hebben. Je moet ook een beetje opvallen met het design. B2B levert in de webdesignbranche, volgens mij, het meeste geld op.

Dat sites op elkaar gaan lijken, is inderdaad het geval. Maar, dat hangt er ook wel van af hoe je naar een site kijkt. De sites lijken qua stramien inderdaad steeds meer op elkaar. Dat is waar. Maar dat doen boeken ook. Die lijken ook op elkaar. Alle boeken hebben een kaft. Boeken bestaan uit genummerde pagina’s. Die pagina’s hebben allemaal een marge. Enzovoort.
Maar, of je nog kan opvallen met zo’n geweldig, duur design in zo’n uitdijend heelal, lijkt mij problematisch.

We zijn steeds beter in staat op zo’n manier sites te bouwen dat hij technisch klopt. We hebben daar niet meer die html nerds van vroeger voor nodig. Eenvoudige installatie procedures zorgen snel voor een werkende site. De navigatie wordt normatief en eenvoudig en we lezen, in de westerse wereld, van links naar rechts. Alleen als iemand het kan en er een bedoeling mee heeft, wijk je van de norm af.

Kijken naar een site blijkt dezelfde motoriek te genereren als kijken naar een theatervoorstelling, film of ander beeldend kunstwerk. Belangrijk bij het kijken naar beeld is oogmotoriek. Daar moeten wij als websitebouwers rekening mee houden en op anticiperen. Een bezoeker van een site scant de pagina waar hij op is geland eerst met zijn ogen en vervolgens met de muis voordat hij gaat lezen en interpreteren. Overigens moet je dat lezen en interpreteren tegenwoordig met een korreltje zout nemen. Een goede site genereert een actie. Dat doet lezen in onze wereld al lang niet meer.

Feit is, dat een van de belangrijkste sites in Nederland, www.nu.nl, eenvoudig van vorm niet lelijk en niet mooi is. Google, Hyves & NU.nl zijn toppers in tijdsbesteding van Nederlandse internetsurfers. Mooi zijn ze niet.

Mijn droom is de site van Haruki Murakami. Ook die site is niet mooi. Wel erg leuk, en vermakelijk. De muziek is prachtig. De site is technisch `out of date`. Ik zou Murakami een heel ander site aanbieden. Maar toch ben ik blij dat ik zijn site ken.

Alle media hebben wat betreft de mooi en lelijk discussie een bepaalde cyclus doorlopen. Eerst is er de technische benadering. Die mag in alle gevallen lelijkheid opleveren. Ik denk hierbij vooral aan de eerste gebruikers van het internet. Wetenschappers die puur en alleen boodschappen naar elkaar stuurden over dat waar ze mee bezig waren. Inhoud dus.
Daarna gaan de niet technici met het medium op de loop. Zo ging het overigens ook met media als toneel, film en televisie. Evenzo kent het gebruik van de schriftelijke taal perioden dat lelijk, maar functioneel schrijven belangrijker is dan mooi schrijven. Ik vermoed zelfs dat taal eerst alleen middel was. Een kniesoor die lette op grammatica en spelling. Bovendien had elk dorp, ik praat dan wel over de middeleeuwen, zijn eigen spelnorm.

Een voor neerlandici bekende discussie over vorm en inhoud tijdens het interbellum vat men wel samen in de ‘vorm of vent’ discussie. Was het nou van belang dat je wat te melden had in literatuur en stond je ergens voor of was het spelen met de taal belangrijker? Het leverde tijdens het interbellum in beide gevallen prachtige poëzie en literatuur op. Ook over inhoud kan men dus twisten.

Inhoud was toen, tijdens het interbellum, wel erg belangrijk. Waarover het ging, was discutabel. Sommigen wenden zich af van het politieke klimaat en storten zich in de l’art pour lárt attitude. Anderen probeerden politiek stelling te nemen en gebruikten daar het schrijven voor. Mooi schrijven was daarbij niet van belang. Dat je het niet met Hitler eens was, dat was van belang.

Film kent ook zo’n vorm versus inhoud ontwikkeling. De eerste films werden bijvoorbeeld gebruikt om te zien of paarden in galop op enig moment zweefden of niet. Dat leverde interessante films op. Geen mooie films. Films hadden aanvankelijk een functionele, technische functie. Pas later ging de kunstenaar ermee op de loop. Eerst waren daar de toneelmakers. Dat bleek vaak geen goede keus. Later is dat beter geworden. Nu heeft de Amerikaanse politiek de meeste invloed op films. De vorm moet inhoud dienen. Het leger vormt het decor. Ik kies hier voor inhoud. Dat moge duidelijk zijn.

Met sites gaat het iets anders. Iedereen kan sites maken en vullen met content. Mooi en lelijk, inhoudsloze haat rotzooi en prachtige vormgeving beheersen naast elkaar het expanderend net. Niemand kan er wat aan doen.

Als oud-docent Nederlands kan ik daar, mutatis mutandis, over mee praten. Er zijn momenten geweest dat ik mij ergerde aan leerlingen en studenten die niet kunnen lezen en schrijven. Nu niet meer. Zij blijven het, goddikkeme, toch doen. Ook als zij het niet kunnen. Godbetert, mijn eigen schrijfsels bevatten ook steeds meer fouten.

Mensen die iets maken voor het net praten natuurlijk niet alléén om eigen portemonnee te vullen. Meestal is dat echter wel het geval. Ik verkoop ook sites aan mijn klanten. Ik probeer hen echter te overtuigen dat het uiterlijk van de site tot op zekere hoogte belangrijk is. Het is vaker een drempel.
Ten eerste moet je voor vormgeving betalen als je het zelf niet kan. Dat gaat dan in de papieren lopen. Vormgevers zijn over het algemeen niet technisch, maar wel duur. Of, je moet je zo door de vormgeving heen worstelen om de boodschap te kunnen zien, dat clientèle c.q. surfers afhaken. Of, het ziet er in de ogen van de eigenaar zo lelijk uit, dat hij zijn inhoud niet wil en kan publiceren. Zo is, denk ik, menig belangrijk gedachtegoed verloren gegaan. Heil de schrijver die schrijft.
Inhoud is ook een drempel. Inhoud kan ingewikkeld zijn. Niet iedereen durft zomaar zijn gedachtespinsel aan het net toe te vertrouwen.

Sorry, nu weer even een gemeen zijsprongetje.
Je zou misschien kunnen denken dat het drempelverlagende, ontzettende geraaskal van de oude, Jan Mulder anderen wellicht ook kan bewegen meer voor hun mening uit te komen en die dan vervolgens te plaatsen op het net. Jammer, het gebeurt niet. Het zijn altijd dezelfde mensen. Mensen die wij al zo goed kennen. Ik noem dan toch alleen maar het woord BN’er. Ja, die doen het wel. De minst interessante mensen doen het wel.
Mijn ervaring is dat gewone mensen niet snel iets publiceren op hun site. De meeste mensen zijn beheerst en bescheiden en hebben niet die geldingsdrang die de oude Jan Mulder zo typeert.
Bovendien is actie belangrijker dan inhoud. Zoals ik hierboven al memoreerde. Zelfs een onnodige klik levert geld op. Zie óók het schrijnend, onnodig obstinate handelen van diezelfde oude Jan Mulder bij de DWDD. Maar … het is een vent en er gebeurt iets.

Tot slot! Ik vind het jammer dat zoveel mensen zich niet actief durven te begeven op het net. Het komt er niet van omdat zij worden tegengehouden door inhoudelijk drempels of tegengehouden worden door vormgeving. Gewone, normale mensen moeten meer met sites durven doen. BN’ers zijn niet de norm. Sterker nog, laat niemand zich weerhouden door normen en vormen. Ik refereer daarom tot slot aan een site, welke weet ik niet meer, waar het volgende leuke gedichtje op staat.

================

ik schrijf

ik schrijf
ik schrijf wat
jij niet schrijft

Wat ik schrijf
Doet er niet toe

Het gaat erom
Dat ik het doe.

================

Het glazen huis

Pelato — Fri, 24 Dec 2010 18:57:30 +0000

Ik ga over die heldenverering toch wat zeggen. Mijn dochter van 12 vindt het saai. Ik ook. Maar dat is niet het enige.

De acte gratuit, oftewel de belangeloze daad, is geen Hilversums gedachtegoed. Integendeel.
Natuurlijk, de Vara bewijst bijna elke dag dat zij een groot belang vertegenwoordigt. Dat is helder. Pilatus had zijn plein. Links Nederland heeft het tv scherm. En, let wel, dit zegt niets over de kwaliteit van de programma’s. Die is goed. Die kwaliteit wordt immers mogelijk gemaakt door de overheid.
3fm kent die acte gratuit ook niet en bewijst dat ook telkenmale. Door de jaren heen heeft zij veel macht gekregen. Die macht gebruikt 3fm in de muziekwereld dag in dag uit. 3fm bepaalt in grote mate wie wel gehoord wordt en wie niet. Dat kan verder niemand anders. De betreffende artiest zal je niet horen klagen. Anderen hebben geen podium. De wereld draait zelfs door als pausje Giel via televisie die macht prolongeert. Rapping Matthijs regisseert daarbij het klapvee om de uitspraken van zijn `gast` te onderstrepen.
Wat daarbij in hoge mate irriteert, is dat die radio jongens veel te veel praten en dat zij heul , heeul heeuuul graag populair zijn. Voor wie het nog niet is opgevallen, ouwehoeren is troef bij 3fm. Vooral jonge vrouwen moeten het ontgelden en bedekte verwijzingen naar de jochies hun seksuele geaardheid ontvangen. De jongens kunnen het echt en steevast niet laten geilheid te veinzen, hopende het jonge publiek blijvend aan zich te binden. Goed, je moet geen concessies doen aan het publiek. Die ontvangende vrouwen veinzen ook van alles.
Radio draait voor mij toch nog steeds om muziek. Niet om populaire, oude jongetjes die veilig achter een microfoontje parasiteren op gedrag van mensen die niet gewend zijn door een microfoon te praten. Het is wel leuk en grappig mensen een beetje in de zeik te nemen. Maar uiteindelijk is het te makkelijk.
Zonder camera’s zou het rond het glazen huis in de nacht ook gewoon rustig zijn. Zou Gieltje niet zo’n leuk meissie hebben. Zou hij er eigenlijk ook heel anders uitzien. Zouden veel zangers en zangeressen niet meedoen. Zouden die drie populaire knullen niet zoveel geld ophalen. Zouden al die aangeschoten, domme grieten niet glazig en dom in de camera willen staren. Die domme grietjes weten echt niet wat zij aan het doen zijn. Die drie knullen weten heel goed waar zij mee bezig zijn. Wat ik je brom.

Goed, het glazen huis was een leuk idee. In het begin. Nu dient het idee anderen dan de slachtoffers. Gewild of niet gewild. Natuurlijk is het geweldig om geld voor mensen op te halen die het echt nodig hebben. Maar dat is toch ook een beetje obligaat.
De echt betrokkene gaat overigens niet in een glazen huis zitten. Die moeten gewoon werken en doen vrijwilligerswerk zonder op de voorgrond te treden. Staan met laarzen aan in de modder.
Probleempje is toch ook nog wel dat de slachtoffers het geld of al die goederen veel te vaak niet in handen krijgen. Het is bovendien makkelijk roepen dat je opkomt voor kansarmen. Het is makkelijk roepen dat iedereen een kans moet krijgen. Het is ook makkelijk roepen dat het met de wereld beter moet. Het is makkelijk geld verzamelen als er camera’s staan te draaien. Roeptoeters genoeg in Nederland die in beeld willen komen. Vara verzamelt die mensen al jaren en programmeert daar haar televisie avonden mee.
Met het helpen van kansarmen alleen los je problemen niet op. Daarvoor moet je impopulaire maatregelen nemen. Zonder van te voren te weten of het werkt. Das moeilijk! De wereld is namelijk niet maakbaar. We leven in: Die Beste aller möglichen Welten. Dat weten wij al vanaf begin 18e eeuw. Het is niet anders. Ik heb een tip! Lees: Het behouden huis van Hermans. Dat is andere koek dan Het leven is vurrukkulluk.
Wat doen die 3fm boys nu eigenlijk? Drie jongens die met veel plezier een paar dagen, met gezonde voeding, hun radio programmaatje in de eter staan te praten. Ik zou de salarisschalen van `de boys` wel eens willen analyseren sinds hun gang naar het glazen huis. Ik denk overigens dat er harder gewerkt wordt door technici die het allemaal mogelijk maken dat het gebeurt zoals het gebeurt. Zij hebben geen salarisverhoging in de pocket.
En dan die stupide gang over die rode loper. Mijn god! Het is gewoon misselijk makende heldenvereering.

Mark Rutte

Pelato — Tue, 26 Oct 2010 09:25:14 +0000

Ohhh! Wat is Pechtoldje jaloers! Z’n eerste kritiek is en was dat Rutte van papier leest. Grappig.

Waarom satiren?

Pelato — Fri, 01 Oct 2010 11:49:19 +0000

Iedereen doet aan retoriek…

Stof genoeg …

Ergernis genoeg…

Speciaal voor satiren…

De grootste ondeugd is domheid.

Niet alleen de manager,

maar ook de werknemer doet mee.

De politiek corrigeert niet,

denkt het beter te weten dan het volk,

en vervalt in het argumentum ad hominem.

Hiertegen wil ik schrijven.

Ondanks waarschuwingen.

(Uit: Juvenalis)

Jodelen op het net!

Pelato — Mon, 16 Aug 2010 13:24:29 +0000

Met jodelen op het net bedoel ik het gekrakeel dat litteratoren, twitteraars en andere sociaal netwerkers veroorzaken terwijl zij hun gedachtespinsels openbaren op het net. “Joehoe, ik ben hierrrr!”, zingen zij eigenlijk allemaal.

Zeg maar, wat voormalig GroenLinks voorgangster Halsema almaar aan het doen was tijdens debatten in de Tweede Kamer. Je kon haar goed zien jodelen omdat zij zo gepositioneerd was dat de camera in de Tweede Kamer haar zo’n beetje midden in het vizier had.Voordat zij twitterde zat zij altijd overtuigd ja en/of nee te knikken bij opmerkingen van anderen waar zij het wel of niet mee eens was. Zij wist dat de camera haar goed volgde en zorgde met mimiek en gesticulatie dat iedereen kon zien dat zij echt aan het werk was. Zij keek daarbij nog net niet in de camera. Vanaf een zeker moment bleef het niet alleen bij knikken en veronachtzaamt zuchten en steunen. Nee, zij twitterde haar onzin ook nog eens op het net in de rondte. Dat werd almaar erger en erger toen Verdonk weg was en Wilders de dienst ging uitmaken. Het argumentum ad hominem was even niet meer nodig. En zij dus ook niet. Dan maar twitteren c.q. jodelen.

Waar was ik ook alweer?! Oh ja, terug naar het jodelen en door naar Rudy Kousbroek. Kousbroek zou zeggen dat jodelen in Nederland gewoon is. Dat doet men bijvoorbeeld in het theater steeds. Hij schreef dit in 1969. Hij doelde op de speciale intonatie van Nederlandse toneelspelers. Wat op het toneel gezegd wordt, krijgt zo’n speciale klankkleur dat alles net even iets anders betekende dan door de auteur was bedoeld.
Ik vond dat toen ik Anathema’s I van Kousbroek las ook. Ik heb een aantal jeugdjaren als inspiciënt gesleten bij het Nederlands toneel. Volg het daarom toch nog een beetje en ik vind het nu nog altijd jodelen wat zij doen. Wat Eric Schneider toentertijd echter deed was echt te erg. Het leek op schmieren maar dat was het niet. Nu, weet ik, doet hij prachtige dingen op de televisie. Echt! Maar ik heb Hamlets van hem gezien, waar je tenen van krom gingen staan. Ik ging liever, als íe even af was, met hem pokeren dan dat ik ging staan kijken en luisteren naar dat gegalm van Hamlet.

Om het jodelen op het net nog iets beter te kunnen beschrijven, is het interessant te vermelden wat het jodelen op het Nederlands toneel verder voor Kousbroek betekende. Het sluit wat mij betreft aan op dat wat het jodelen op het net eigenlijk teweeg brengt.
‘De Nederlandse toneeldictie beschikt over de gave om op alles wat er in uitgedrukt wordt een onuitwisbaar stempel van onwaarachtigheid te drukken. Het vernietigt de werkelijkheid zonder er een andere voor in de plaats te stellen; het is geen realisme maar ook geen code … .`, schrijft hij. Ergo, het jodelen op het toneel dient de acteur. Niets anders! Nu, het sociale verkeer op het net is natuurlijk ook geen realisme. Het twitteren dient de twitteraar en niet de boodschap of diegene die de twitteraar volgt.
Kousbroek vindt overigens ook dat het luisteren naar Hollandse toneelstemmen het moeilijkst is uit te houden bij liefdesscènes. … Nou, daar moet je bij een twitterende Halsema al helemaal niet aan denken. Het ad hominem wordt dan al snel een ad baculum. :-)