Murakami heb ik ontdekt met Kafka aan het strand. `Die verwandlung` war komplett.
Mijn Norwegian Wood (1987 hierna: NW) verwijst naar een nummer dat ik vergeten was en de Beatles doken weer op in mijn herinneringen. “Memory is a funny thing“, schrijft Murakami (:2). Je hebt het geheugen niet onder controle. De hoofdpersoon Toru is bang dat hij de belangrijkste zaken van zijn leven zal vergeten (:10). Daarom schrijft Murakami dit boek. Hij wil de belangrijkste dingen van zijn leven niet vergeten.
Bij mij vervagen herinneringen ook. De achtergrond, de scene , het landschap blijft overeind. Net als bij Toru. Als je de persoon in die scene probeert te ontdekken, kost dat moeite. Heel langzaam doemt er uit een krocht een vaag profiel op waar je met gespannen blik naar moet staren om het te herkennen.
Als jij dit artikel leuk vindt, overweeg dan het te delen!
